TË PRES …

Harrove ç’me the?
Sonte unë dhe ti
do mbanim natën zgjuar.


Eja ...
Në ëndërr të zhytemi të dy,
e, në mos na marrte dot ëndrra,
bëjmë një shëtitje me barkën e Hënës,
që ulet në dritaren time çdo natë,
të lundrojmë në detin yjor
e qiellin ta lyejmë me agun e bardhë.
Atëherë ... atëherë ëndrrat le të vijnë tek ne.
Eja...

YLBER...

    

      

Shiu mëngjesor
u verbua nga ylberi,
që pas kodrës përballë 
më përshëndeti me shtatë ngjyra.




Dielli ia mori  fijet ylberit,
më thuri një fustan,
që  pas trupit m’u vesh me gëzim

Në qafë më vari një gjerdan
me pikëza shiu argjend,
që të hutuara nga ngjyrat
e fustanit tim shtatëngjyrësh,
harruan të rridhnin nga 
çatia e qiellit
prej reshë te hutuara.

NGUTJE

      

    Ngutem të nis ditën,

e gjumit t’i zbuloj jorganin.

Ngutem të përqafoj diellin
e t’i marr rrezen e parë.

Ngutem të puth faqen trëndafil

të sime bijë.

Ngutem të me rrëmbejnë punët

e kurorë të vë me to.

Ngutem të takoj orët
që të zëna përdore,

më presin në rrugën time.

Ngutëm të eci hap me hap,

me ditët dhe vitet.

Nuk ngutëm gjumit t’i bie në gjunjë,

nuk ngutëm njeriut t’i them mik- që në të parën fjalë,
nuk ngutëm të perkëdhel’ bukurinë e fjalëve,
që  buzët e njerëzëve,

t’i falin pa pengesë.

Ngutem,

ngutem shumë

të jem njeri!

DO T'ME MUNGOSH - Poezi (Drita Lushi)

PERBALLIE - Poezi (Drita Lushi)

NATËN E MIRË, QYTETI IM

Natën e mirë, qyteti im,

qyteti im i vogël.

Shko fli dhe ti,

shko,

ashtu si dritat ,

që fiken një nga një,

ashtu si po shkoj

dhe unë tani.

Njerëzit në ëndrra

po shkojnë të zhyten,

e nën qepalla po marrin

zhurmat e ditës,

buzëqeshje,

zëra fëmijësh.

Shko pra, qyteti im, fli dhe ti

Natën e mirë dhe ju, rrugë,

në dritëhije zhytur,

flini dhe ju;

nesër hapa njerëzore
do prisni sërish,

hapa

të shpejtë,

të qetë,
të shqetësuar,

nervozë,

e ju, prap s’lodheni,

se mbi ju kalon jeta.

Natën e mirë,
qyteti im i vogël.
qyteti im i mire,

Shihemi në agim përsëri

LIMANI IM

Kam një liman qetësie,

oaz për ëndërrat
dhe dashurinë time.

Kam një liman

ku vetëm unë di të hyj:
në limanin e kaltër
mbështes kokën
e valëzoj ëndërrave,
prek brigje ujëvarash,
që rrjedhin mbi liman,
e buzët e mbrëmjes
i ngjyej me të kuq dielli.

Unë, e përndezur,
puth në heshtje
qetësinë mbretërore
të limanit tim,

dhe zgjoj  
njëmijë Çirce të fshehura 
brenda trupit të tij, 
e robinjë e lidhur
ngel:
robinjë e çmendur
e oazit tim.