Pik-Shi

Pik.

Pik.

Pik.

Bëhet shi… 

Shi…

Shtator…

Shi…

Dashuri…

Pik

Pik

Pik

Bëhet shi….

Bëhet,

Unë…

Bëhet

Ti…

Unë

ti

dhe…

retiçencë...

Ti

Unë

dhe…

asnjë…

Pik.

Pik.

Pik.

Shi- dashuri.

TRAK-TRAK

Vjeshta,

pjek fjalët,

prozën,

lindin libra…

Pjek vështrimet,

puthjet,

dashuritë,

lindin fëmijë…

Ti,

ti poezi,

 vjen

si vajzë,

me taka,

(trak-trak)

me hapa,

me teka,

kryeneçe,

s’troket.

Çel sythë

sysh,

buzësh,

duarsh,

dhe në vjeshtë.

Liqenet e prillit po ftohen.

Lulekumbullat, çelin në pranverë…

Ështe dimri para, se di?

Tani…

Eh, tani që bujte,

Po të marr me gjithë teka(taka) në gji.

e… (mos) Fli…

 Fli…  dhe zgjohu në burimet e mij.

                        

                        

                           PA LEJE

(H)Ej!

Kush të tha,

T’më hyje pa pyetur

në mendime?

Pa leje,

pasaport,

apo kartë.

Me identitet,

te shkrojtur vetem nëpër fjale.

E më bëhesh ,

Kryefjalë,

Dialog,

Monolog

Prozë,

Orë e pa orë,

Ditë (e)dhe natë

Kush tha të kaloje pa leje,

Portat e mendimeve?

Ato mbyllur qenë,

mbyllur, me dryna muajsh,

që mbanin mbi shpinë vit(e)

                            

MOTRES

                      

                  

Bija  të një babai,

Që ndonse ëngjëll në qiell

Shpirti i tij, rrugën na ndriçon si diell.

Bija të një nëne fjalëpakë

Stoike  e të mirë,

Shembulli ynë më i dlirë!

Motra të dy vëllezërve,

Djem t’bukur e azganë,

Që krah  i patëm gjithmonë.

Me mijëra inde dhe fije

Të lidhura unë e ti, motra ime.

Fije,ëndërrash dhe dashurie.

Orët  veshur janë e ndrijnë margaritar

E Ditët do shkëlqejnë  nga vezullimi yt nuse.

K’të  dimër,ti po na e kthen  ne behar.

Teksa ndonjë lot i ngrohte

 do të rrëshqasë në faqe,

Mos e fshij;

Është lezeti i kësaj dasme.

Në të bardha për pak ditë

Ti si Yll do të ndrish.

Si pajë të japim veç uratën tonë:

Një qiell lumturi, shumë, shumëfish.

18 dhjetor 2013

UNË JAM JETA

U rrita me hijën tënde,
qenie e padukshme,

errësirë.

Nëse ti ndenje me mua,

unë  nuk ndenja me ty,

errësirë.

Hija përpiqet t’më kontrollojë ditët,
por unë ndjehem e lirë prej teje,

errësirë.
 

Shpirti im, qenia e trupi,

përqeshin pushtetin tënd,

errësirë.

Lërmë të lirë!

Unë në fluturim me zogjtë

shoh
botën,

Lirinë …

Unë shoh …

Ti vazhdon të më lidhësh
me pranga fjalësh,

po unë jam e lirë.

Më kot përpiqesh me mua,

humnerë shpirti,

armik i dëshirave.

Unë jam …

Nuk dua t’ia di në je ti.

Unë jetoj

dhe në mos jetofsh ti …

Unë jam ...

Jeta .…

DIKUSH MË BESOI ZEMRËN

Dikush më besoi zemrën.
Brenda saj,
shtrova një shtrat me petale.
Muret i leva me ngjyra ylberi,
si dashuria.

Çati bëra 
hojet e ëmbla të fjalëve.
Dhe aty hyra të jetoja.
Kështu, ajo
u bë shtëpia ime e re.

Dikush më besoi zemrën,
Unë i besova veten.

NJË NATË QIELLI …

Qielli dhe sonte,
vuri kapelën e vjetër

me vrima yjesh.
Galaktikat me gëzim e padurim
iu ulën në prehër.

Hëna, si zonjë shtëpie,
iu serviri çajin e zi,

në filxhanë te ndritshëm kometash.
Asteroidët i përshëndetën

teksa po shëtitnin të qetë

rreth kapelës së vjetër.

Planetët nuk e pranuan ftesën
për çajin e darkës.
Ata ishin të zënë,
me dashurinë e përhershme

për orbitat e tyre.