UNË JAM JETA

U rrita me hijën tënde,
qenie e padukshme,

errësirë.

Nëse ti ndenje me mua,

unë  nuk ndenja me ty,

errësirë.

Hija përpiqet t’më kontrollojë ditët,
por unë ndjehem e lirë prej teje,

errësirë.
 

Shpirti im, qenia e trupi,

përqeshin pushtetin tënd,

errësirë.

Lërmë të lirë!

Unë në fluturim me zogjtë

shoh
botën,

Lirinë …

Unë shoh …

Ti vazhdon të më lidhësh
me pranga fjalësh,

po unë jam e lirë.

Më kot përpiqesh me mua,

humnerë shpirti,

armik i dëshirave.

Unë jam …

Nuk dua t’ia di në je ti.

Unë jetoj

dhe në mos jetofsh ti …

Unë jam ...

Jeta .…

DIKUSH MË BESOI ZEMRËN

Dikush më besoi zemrën.
Brenda saj,
shtrova një shtrat me petale.
Muret i leva me ngjyra ylberi,
si dashuria.

Çati bëra 
hojet e ëmbla të fjalëve.
Dhe aty hyra të jetoja.
Kështu, ajo
u bë shtëpia ime e re.

Dikush më besoi zemrën,
Unë i besova veten.

NJË NATË QIELLI …

Qielli dhe sonte,
vuri kapelën e vjetër

me vrima yjesh.
Galaktikat me gëzim e padurim
iu ulën në prehër.

Hëna, si zonjë shtëpie,
iu serviri çajin e zi,

në filxhanë te ndritshëm kometash.
Asteroidët i përshëndetën

teksa po shëtitnin të qetë

rreth kapelës së vjetër.

Planetët nuk e pranuan ftesën
për çajin e darkës.
Ata ishin të zënë,
me dashurinë e përhershme

për orbitat e tyre.

UNË DHE DIELLI

Një ditë dielli,
si një djalë,
më shkeli syrin
e tij të bukur,
e unë
i fala buzëqeshjen.

Kaluan vite
e me diellin
në dashuri rashë,
me shkelje sysh
e buzëqeshje t’arta.

Porsa vinte nata,
ma merrte dashurinë,
e unë mëngjesin prisja,
diellin tim të kisha.

Histori e hershme
kjo e jona;
e lashtë sa vitet e mia.
Unë per diellin do jem
tokësorja,
ai për mua do t’jetë
gjithësia.

DETI

Pse hidhesh e s’përmbahesh, det?

Të shoh të lumtur,
të ngazëllyer,
të vrullshëm të shoh.

Ah! – vajzat!
 Këto lozonjare të përjetshme,

lojën e tyre të përvitshme luajnë me ty;

linjat e tyre të bronzta

të paskan turbulluar mendjen, det,

dhe ti, i dhënë kaq shumë pas tyre,

i përkëdhel me dallgët tuaja, 

herë ëmbëlsisht i butë,

herë egërsisht i dashuruar

pas trupit të tyre femëror.

MBI PIANO

Vallëzojnë gishtat mbi piano.

Në qiell vallëzojnë zogjtë.

Ajri vallëzon me flokët e pranverës.

Në  trupin tim,
zgjohet një melodi,
luhet një  ritëm gëzimi,

dëgjohet një këngë.

... vallëzojnë gishtat mbi piano.

NJË DREJTIM

Të gjitha rrugët më çojnë drejt teje.

Më çon zemra, që ty të ka rrahje.
Më çon fjala qëndisur me mëngjesin.
Më çon shpirti bashkë me universin.

Të gjitha rrugët të sjellin drejt meje.

NJË KUJTIM HIJE

Sonte një hije endet vjedhurazi
ngjizur në kujtimin tënd,
kërkoka të lindë ngjizjen e saj
në shpirtin tim,
të mbijë,
të rritet …

Por jo!
S’dua rrënje e farë gjëmbash,
në plisin pjellor të shpirtit tim;
s’dua rrënjë të thara,
s’dua mbetje të zverdhura,
në ndjesitë e mia të pastra.

S’dua jo!

E, në mos gjetsha c’të mbjell,
djerr le të ngelë.

E në mos paça me ç’ta ujis,
le të thahet si shkretëtirë.

Por,
ty hije, ngjizur në kujtimin tend,
portën s’ta hap.
Shko!
Gjej shpirtin tënd binjak.
Shko!

LOJË PRANVERORE

Sot u putha me pranverën.
Se si ndodhi, jo, s’e di;
erdh’ më puthi ajo para,
apo un’ e putha përsëri.

Ajri i blertë, gjith’ vesë,
më përk’dheli mu në faqe,
m’ erdh si  zanë me njëmij’ ngjyra,
ulur mbi një manushaqe.

Sot u putha me pranverën.
Edhe vjet me të u putha,
si rituale dashurie,
pa foleza nëpër fusha.

Sot u putha me pranverën.
Shëëëëëët , ju lutem, mos tregoni,
Kur t’ na shihni sërish bashkë,
lojën ton’ do ta kuptoni.

LULËZIM

Fushë
e paanë,
e pafund.

Nën çatinë e saj

varen medaljone stalaktidesh

të formëzuara çuditshëm.
E, në mes tyre,

mendimet e mia dhe unë

flemë    syhapur

për të parë shkrirjen

e akujve

dhe lulëzimin e fushës sime.

DO TË TË DUA PËRSËRI

Kur të vij,
edhe në s’je
në s’të shoh,

ky veç mirazh do të jetë
E di që ti, në heshtje më pret

diku fshehur …

në zemrën që pa u lodhur rreh

e shpirtin e qetë, që kurre trishtim s’njeh.

Kur të vij,

edhe në s’je,

në s’të shoh

ky vec mirazh do te jetë.
E di që pas ditës sime do jesh ti;

ose
duke puthur të miat ëndërra.

Edhe në s’të gjej
kur të vij,

s’i besoj mirazhit.
E di, që pas fjalëve  magjike

do jesh

burim  i pashtershëm
jete e shpirti,

ngadhnjim mbi dësh’primin.

Edhe në s’të gjej
kur të vij,
imazhin tënd

fshehur brenda vetes mbaj,

që pëherë të të  kem;
të më kesh ngaherë.

Edhe në mos më pritsh,

unë përsëri do të vij.

Edhe në mos më duash,

do të të dua përsëri,

Dashuri!

DASHURI TOKËSORE

S’dua të jem zot për ty, i  dashur.

As ti s’dëshiron të jesh zoti im, e di.

Dua të jem thjesht
dashuria e paqja jote,

butësia e ditëve,

ëmbëlsia e fjalëve,

ëndrra e mbrëmjeve.

Dua të dëgjoj rrahjet e zemrës tënde,

kur kokën të të mbeshtes në gjoks.

Kaq pak dua të jem për ty.

Kaq shumë dua të jesh për mua.

Le t’i lëmë Zotat në qiejt e tyre.

Le të dashurohemi njerëzisht

në Tokën tonë.