NË ZËRIN TËND ( për time bijë)

 Si fllad mëngjesi

 hyj në zërin tënd.

 Me maja gishtash,

 prek kordat,

 të zgjoj muzikën e ditës,

 që kënga të më jehojë në shpirt.

 Rend drejt teje,

 të jem

 prekja e rrezes së parë,

 të pres,

 si  rrëke diellore !

NJË LETËR

Sot,
mora një letër,
mbi krahë pëllumbi,
me pendët e tij ngjyer
në bojë shpirti,
ishin shkruar vargje
me gërma harrakate,
të kapura për dore,
formonin ca fjalë
të ëmbla,

të ëmbla nektar.

Si flutura dashurie,
mbi krahët e tyre
qielli bënte hije,
freski të m’i sillte
zjarrit të zemrës sime.

S’i besova shkrimit,
që harrakt ish’,
por besova puthjet
vënë nëpër fjalë,
gërmat ngjyra- ngjyra,
në kopshtin e tyre
rritej e rritej dashuria.

Shkrimin harrakat
pështolla në gji,
cicëruam tok , 
me “unë” e me “ti’;
sa herë e lexoja
therriste emrin tim.

Harrakatit shkrim,
një dhomëz i bëra

mu në shpirtin tim;
gërmëzat  si flutra
i ndiej pa pushim;
më thonë që ai
nuk është veç kujtim.

KUR S’JE TI

Kur s’je ti,
dita ime
luhatet
si një anije në det të trazuar.

Kur s’je ti
shpirti ngre dallgë,
që përplasën
brigjeve të tua,
kërkojnë
të të prekin ...
të të ndiejnë ... 
të të marrin me vete ....

Kur s’je ti
buzët e mia
zhuriten nga puthjet e munguara;
shtrij krahët,
por prek veç imazhin tënd ...

Kur s’je ti
Toka
e ndal rrotullimin
e unë ndal bashkë me të.

Të presim Ty,
të presim, të na shuash mallin,
të më freskosh buzët,
deti të ndalë dallgët
e Toka, të vazhdojë rrotullimin.

Kur s’je ti ...

ËNDËRR

Çdo natë, në gjumë,

një vajzë me sy jeshil

luan me mua.

Më flet me përshpërima,

qesh si gurgullimë kroi,

dhe zgjuar mban ëndrrat e mia.

Sekrete vajzërore

biseda jonë,

dy shpirtra binjake

në një ëndërr të vetme.

Pastaj

mëngjesi zbardh ëndrrat tona …

... e unë s’arrij të kuptoj:

Ishte ëndërr,

Apo e vërtetë ish ?

UNË JAM E LUMTUR…

Unë jam e lumtur dhe qesh.

Qesh me lumturinë time, sepse është e imja.

Vallë, nuk paskam të drejtë të jem?

Ta kem ndër krahë
e ta mbjell në shpirt?

Nuk është faji im,

nëse ti akoma s’e ke takuar ate.

Pak guxim, i dashur mik,

besim,

shume dashuri,

sinqeritet të artë,

e lumturinë  dhe ti
do ta ndjesh,

do ta kesh,

do mbështillesh prej saj.

Guxo!

Mos  qep zilinë në lumturinë time.

E jotja një hap larg teje është.

Lërmë të qesh me lumturinë time:

Ha ha ha.

E dëgjon?
Qesh dhe ti me tënden, mik!

FLOKËT E DASHURISË

Dimër. 
Ftohtë.
Flokët e dashurisë
derdh mbi gjoksin tënd 
ngrohtësi të të jap.

Ndjej drithërimat e tua,
jo nga dimri i acartë,
por nga prekja ime.

Është dimër. Ftohtë.
Krëhëri i gishtave të tu
më ngroh, teksa lehtë
m’i përshkon.

Dimër.
Ftohtë.
Në vatrën e shpirtit tënd,
prushin ndezur gjeta.

MË LËR TË TË DUA

Lermë të të dua siç di
Lermë

Më lër të pushoj
në zërin tënd, të flas me tingujt e tij
të ëmbëlsojmë zërat tanë
me nota dashurie,
që këngën gjejnë edhe në pentagrame të ngrira.

Lërmë të të dua siç di!
Lërmë!

Me lër të çel ditën
e penelata kaltërsie t’i hedh
dhe reve në qiell.

Lërmë të të dua siç di!
Lërmë!

Më lër hënën e paktë,
të të jap diellin e madh,
diellin e natës,
që shkëlqimi mos të fshihet
nga frika mos verbon njeri,
por i lumtur të ndjehet
në lumturinë tënde
dhe ai.

Lërmë të të dua siç di
Lërmë

Lërmë të endem e lirë
më hap portat e tua,
shqyej, 
shembi kufinjtë,
ti frikë mos kij:
nuk vij si pushtuese ,
vij si dashuri.