Perëndia
një lëmsh dëshirash njerëzore
në dorë më lëshoi.
Një natë,
veç një natë më dha,
dëshirat t’i plotësoj.
Njerëzit kthyen kokën
dhe në sy më panë:
Dëshirat t‘ua plotësoja unë
në një natë,
një natë të vetme …
Nxitoj.
Nga t’ia nis, vallë?
E para është gruaja.
Asaj, që buzeqeshja e pashpresë
i ka ngrirë në fytyrë.
Asaj, që venitja
shkëlqimin
e syve i ka marrë.
Asaj, që çdo mëngjes shihet në pasqyrë
e duart vë në barkun e saj,
e dëshira mëmësore i djeg në gji.
Asaj do t’i falja botën:
Një fëmijë.
Vajzave zemërthyera,
zhgënjyer nga jeta,
buzëqeshjeharruar,
që vitet shohin me frikë,
e altarin dot s’e kanë parë,
që tremben nga fjala mashkull,
që veç për një natë a disa ditë
dashur i kanë,
nuk do t’u falja princin e kaltër,
po kurorën e bardhë,
e në
krah një njeri të thjeshtë,
që përherë ta kenë pranë.
Do fishkëlleja pastaj
gjatë, fort,
gjersa timbri i fishkëllimës
të arrinte veshët e shurdhër
të fëmijëve të dikurshëm,
burra tashmë,
e t’iu përcillja,
vetminë dhe mallin prindëror
të nënave e baballarëve
të botës mbarë;
në atë fishkëllimë
t’u çoja
fjalët që,
fëmijët burra, harruar kanë,
prindërve t’ua thonë.
Fëmijët,
ah ! fëmijët!
Fëmija im, femijët tanë.
Përse mundohen shkencëtarët,
ngulur mbi libra,
të gjejnë kuptimin e jetës?
Mundohen më kot,
në labirintet pa krye
të arsyes së çoroditur
të gjejnë,
të fantazojnë,
si të kapin zenitet.
Dilni nga laboratoret
dhe shihni,
shihni sytë e një femije,
dëgjoni
zerin e tyre kristal,
pikturoni buzëqeshjen,
dhe ndjeni
aromën engjëllore të një fëmije.
Aty,
pikërisht aty
nis gjithçka,
gjithçka rritet,
lind dhe perëndon
vetë JETA.
E unë,
mbartësja e dëshirave,
do të thaja
lotët e fëmijëve kudo mbi glob,
e me to
do bëja një det dashurie,
ku ata të lundronin
mes lumturisë engjëllore.
Perëndia me dha një natë,
një lëmsh me dëshira.
Veç një natë më dha …
E ja,
agoi.
